Herkes çok sahte her şey çok boş her yer ve herkes menfaat ve çıkar kokuyor. Ben ne kokuyorum bilmiyorum bilmek de istemiyorum bildiğimde ne olacak. Tüm sinir uçlarıma kadar sinir ve nefret doluyum.İnsanlardan nefret ediyorum.Kendime olan nefretim ise daha fazla her şey boş ve ben o boşluğun içine düşmüş sadece düşünme eylemini gerçekleştirebiliyorum. Düşünceden ibaretim herşeyi düşünüyorum yaptığım sorguluyorum ve sadece kendi yaptıklarımı değil herkesin yaptığı şeyleri sorguluyorum bu da onlardan nefret etme sonucunu doğuruyor yalnız kalmayı hem seviyorum hem de bir o kadar nefret ediyorum. Biz insan olarak neyin peşindeyiz? Bizi bir yere atmışlar ve biz orada birbirimizi yiyoruz. Karnımızı doyurmak için her gün kimileri rezillik içerisinde kimileri de gayet rahat bir şekilde savaşıyor savaşı kazanan rahat ediyor ömrünün sonuna kadar  ama diğer kısım ömrünü o savaş için harcıyor kazanmadan ölenler de oluyor diğer kısım da var elbet o da savaşın başında pes etmiş yenilgiye kabullenmiş ben hangisi içerisinde olmak istiyorum hiçbiri ben kısım olmak istemiyorum ya da apayrı bir kısım olmak istiyorum.

  Şuan çıkıp gitmek istiyorum buralardan.

 Tükeniyorum ve bunu oturup izlemekteyim adeta.

  Yarın ayağa kalkıyorum. 

  Bir şeyler yapıyorum.

  İlk önce beni sonra seni seviyorum..