Yatağımın altındaki canavar

hortlayalı beş yıl olmuştu, ilk      başta korktum korkabildiğim kadar sonrasında ise onunla yaşamaya alıştım. Zorunluluk, alışkanlık, hassasiyet… Kendimden ödün verdim her şey için sevdim, sevildim; ama en çok sevmeyi sevdim. Nefret duygumu minimum seviyede tutup her şeyi sevmeye çalıştım. İyi insan olmaya çalıştım, kötü şeyler yaptım üzdüm, üzüldüm; ama yine en çok üzülmeyi sevdim çoğu zaman da kendimi kendim üzdüm. Her şeyi anlamaya çalıştım ama olmadı. Suçladım herkesi ama yine olmadı. En çok kendimi sevmedim ama dönüp dolaşıp geldiğim son durak hep kendim oldum. Yaşıyoruz ve bunun bir çaresi yok, yaptığım herhangi bir şeyi geri alamam ama hatalarımdan ders çıkarabilirim. Birini sevmemek, onun bir hatasıyla onu kötü insan sınıfına koymak çok basit ama ben onların içindeki o güzelliği görünce o hataları neden yaptıklarını anladım. Büyüdüm, büyüyorum, büyümeye de devam edicem. Çok şey öğreneceğim, çok şey seveceğim ama yine kendimi sevmeyi unutacağım. Belki de dünyaya kendimizi değil etrafta var olan güzellikleri görmek için geliyoruzdur. Anlıyorum ve anlamaya da devam edeceğim…