Her şeyden şikayet ettiğim bu zamanlar aynı zamanda bağırıp çağırıp ağlamak istediğim zamanlar olmaya başladı. Bir şeyleri yaşıyorum evet yaşıyorum ama nasıl?

Birilerini suçlu bulmak çok kolay ama en basiti kendini suçlu bulmak. Hassas birisi olduğumu düşünmüyorum. İnsan olmak bir tek bana zor geliyor olamaz, kendini anlamak da aynı şekilde. Nasıl yaşıyor ama bu insanlar milyonlarca insan var yaşamakta olan ve hepsi nasıl yaşıyor?

Bunun bir sırrının olmadığını, taktik barındırmadığını ya da zorunluluklar içermediğinden eminim. Acaba diyorum yaşadığım ev, ülke, şehir yüzünden mi böyle? Sadece sıkıldım geleceğimi düşünmekten, anımı düşünmekten vs. sıkıldım. Düşündüğüm şeyleri daha anlamlı kelimelerle dile getirmek isterdim fakat ben yazamıyorum o kadar. Aklım duruyor bazen, iyi olamıyorum. Yaşadığım şeyleri herkes yaşıyor gibime geliyor fakat ben özel olmak istiyorum. Özel şeyler hissetmesem de onları güzel kelimelerle anlatabilmek istiyorum.

Bu yazı kendimi ifade etmekten çok uzak ama hissettiğim öfkeyi yansıtmaya da çok yakın oldu. Dizi izleyip düşünmekten kaçmak istiyorum, düşünmekten ne kadar kaçarsam yeteneklerimi kaybediyor gibi hissediyorum ama öyle bir şey ki bunun benim için olumsuz bir şey olması bana haz da veriyor. İnsan acıdan da zevk alıyor, bunu geleceği düşünmeksizin yaparsan eğer sana ağıra patlayacağını bilemezsin. Kendimi ifade etmekte daha iyiyim ama aklımdaki şeyleri olduğu gibi yansıtmakta bunun benden ziyade diğer insanlar için daha iyi olduğunu da biliyorum.

Kendime acıyorum bu şekilde ilerleyemem, öyle bir noktadayım ki anlamam etmem modundayım. Beynimi çıkarıp devam etmek istiyorum. Daha fazla yazacak bi şeyim yok...