Umarım beni kimse hatırlamaz

Yaşamış olduğum şeylerin ağır geldiğini her seferinde yazıyorum buraya tekrar yazıyorum çünkü, sıradan bir söyleniş değil bu. Dinlenen bir şarkı, izlenen bir şey, herhangi bir şey ağır gelmekte. Rüyalarım her geçen gün garipleşiyor, her geçen gün bir şeyleri ne kadar anlarsam bi o kadar da anlamıyorum. Hatırlanmak istemiyorum. Aynada gördüğüm yansımadan nefret ediyorum, mükemmel olmaktan çok uzağım, beklentim de yok herhangi bir şeyden. Yokum zaten, yok olmak, görünmez olmak en sevdiğim şey alıştım zaten ben buna. Her yer çok kötü, neredeyim?, napıyorum?, napmak istiyorum? eskiden bana çıkış yolu göstermesi için çevremdeki insanlara bu düşüncelerimden bahsederdim. İçimden gelmiyor artık. Gelmeyecek de, buraya yazıyorum içimdekileri, bunların okunmayacak olması daha rahat yazmam sebep oluyor. Yoruldum artık, kendime üzülüyorum. Anneme sarılıp saatlerce ağlamak istiyorum. Anne beni kurtar demek istiyorum. Hep böyle zamanlarda annem yoktu yanımda ve yine yok. Duygularımı saklamak zorundayım yoksa dizlerimin üstüne düşer kalırım, nefes alamam. Zor olan şeylerin var olduğunu kimseye anlatamıyorum artık beynimde bir sıkıntı olduğuna eminim, anlayamıyorum çünkü herkes hakkında iyi düşünüyorum, kimsede nefret etmiyorum, edemiyorum. Bunun bana ne kadar zarar verdiğini hiçbir kelimeyle anlatamam. İnsanlar beni anlamaktan kaçınıyor, yargılıyor. Birini yargılamak benim için bu kadar zorken onlar için nasıl bu kadar basit olabilir. Kaçıyorum artık insanlardan, nerede saklanırım bir fikrim yok. Kendimden de kaçmak istiyorum ama bunu mümkün kılabileceğim yöntemim yok henüz. Hayat kısa falan değil, güzel de değil, her şeye rağmen yaşamaya da değmiyor. Benim için en azından böyle. Buraya bunları yazıyorum ama yaşamaya devam ediyorum, nefes alıyorum, bir şeylere gülüyorum, ağlıyorum, insan olmanın tüm kurallarını yerine getiriyorum yemek bile yiyorum, tuvalete çıkıyorum. Bu kadar karmaşa, bu kadar bilinmezlik çok fazla. Ben sadece anneme sarılıp saatlerce ağlamak istiyorum o beni anlar, o doğurdu beni, benim kötü birisi olmadığımı, bana her şeyin ne kadar ağır geldiğini bilir. Sadece anneme sarılıp ağlamak istiyorum geçmeyecek desin bana, hep böyle olacak desin ama bana sımsıkı sarılsın. Beni saf halimle anlayabilecek tek kişi o çünkü. Beni kimse hatırlamasın ama ben herkesi hatırlayacağım hiç bir şeyi de unutmayacağım...