Aklımın bir şeylere ermeye başlamasıyla beraber kendimi iyileştirmeye çalıştım. Şimdi ise bundan bıktım, usandım, yeter dediğim noktaya geldim. Kendimden çok uzaklaştım, kendime yabancıyım. Aynada baktığım kişi bile aynı değil sanki. Gün geçtikçe gelecek kaygılarım tavan yapıyor. Psikolojik sorunlar, sağlıksal sorunlar, çirkin olma sorunsalı, salak olma sorunsalı, tembel olma sorunsalı, üşengeç olma sorunsalı... Kendini tanımak neden bu kadar zor? Her şey git gide boka saracak sanki daha da. Yaşamak için sebep bulmaya çalıştıkça bulamıyorum, yok oluyorum. Kendimi bulamayacak kadar mı uzaklaştım acaba kendimden? Geri dönülmez hatalar mı yaptım? Tüm bunların olması gerekiyor muydu? Yoruldum. Mutlu değilim. Uyumak, ölümün simülasyonu gibi ya ben de o yüzden sadece uyuyorum. Yaşamak herkes için bu kadar zor mu? Gördüğüm, duyduğum, üzüldüğüm her şey, kırıldığım her şey, maruz kaldığım her şey beni ölüme sürüklüyor, ama ömrümden alıyor değil. Beni buna itiyor. Eskiden mutluydum evin içinde dans ederdim, kahkaha atardım, güzel güzel giyinip evin içinde dolaşırdım. Bunları şimdi yapmamamın büyümemle alakası yok. Ölümden hem bu kadar korkmam hem de bu kadar istememin sebebi ne? Ağlayamadığım zamanlarda boğazımda kocaman bir şeyin olmasının nedeni ne? Kimse için yeteri kadar önemli değilim. Duygularımın alınması gerek ya da beynimin. Bu kadar hassas olmak istemiyorum. Sinirli olmak istemiyorum. Travmalar geçiyor mu? Doğduğum evin bende bu kadar travma bırakması beni cidden üzüyor. Beni asla sevmeyen insanların şimdi bana ihtiyaç duymaları da üzüyor. İnsan olarak değil de kelebek olarak gelseydim dünyaya bir günlük ömrüm olsaydı nasıl olurdu? Niye bu kadar hassas bir yapım var? Çok klişe olan bu cümleleri yazarken dahi neden ağlıyorum? Ağzından bir kelime dahi çıktığında ona neden sinirleniyorum? Niye katlanamıyorum? Neden beni çağırıyor? Yok olma düşüncesi neden bu kadar cazip geliyor? Beni yeteri kadar sevmediğini düşündüğüm kişilerden neden intikam almak istiyorum? Neden tükeniyorum? Neden... Kafamda neden bu kadar soru var? Ben bu hayatımı yazık ederek harcadım geri dönülmez bu vakitten sonra da. Kendimi defalarca iyileştirmeye çalıştım. Evet oluyor dediğim noktalarda da birisi gelip beni başlangıç noktasına götürdü. Olmuyor, yaşanmıyor, her şey berbat. Her şey çok çirkin ben de o şeyin bir parçasıyım ve ben de çok çirkinim. Dünyanın amacı bu değildi biz bu amaç için kullandık. Durup düşündüğünde kendi ölümünü dilemeyen yoktur herhalde..