Evet, bunaldım ve soluğu burada aldım. Bunaldım, her zaman olduğu gibi değil ama artık çok geliyor. Bu yazdığım şeyleri bana bir şey olduğunda beni tanıyan herkesin okumasını istiyorum. Yaşamak zor bunu biliyorum, büyümek, değişmek vs vs. Yeter artık kendini bir yere ait hissetmediğinde naparsın ki?

Kendimi ne seviyorum, ne saygı duyuyorum, en çok kendimi eleştiriyorum. 22 yaşına geldim hala bir hiçten ibaretim, istediğim şeyler asla ''çok'' ile başlayan cümlelerdeki şeylere sahip olmak değil. Biraz mutlu olmak, ailemi mutlu görmek, sevdiğim diğer insanlardan zarar görmemek. Etrafım kötülüklerle dolu ve bu benim dünyamda normal değil. Benim dünyam ne onu da bilmiyorum emin olun. Sadece zamanın geldiğinde gitmek zorunda değilsin buradan, her an gidebilirsin, istediğin bir anda. Ama ondan da korkuyorum, korkaklar ne ölmeyi ne yaşamayı başarabilir. Ben bir hiçim...