Ben burada hep hayat hakkında konuşmuşum, anlamaya çalıştığım şey hakkında, bıkmadan, usanmadan yazdım yazdım durdum. Sayfalarca, satırlarca ama artık anlamaya çalışmayı bıraktım. Anlaşılmıyor...

Benimle aynı duyguları paylaşan insanlarla, beni buradan kurtarın çığlıklarıyla konuştum, ağzımdan tükürüklerim saçıldı, beynim eridi ama konuştum. Hayat kelimesini yazmaktan kendimi alıkoyamadım, hayat demekten alıkoyamadım kendimi. 

Kendime iyilik yapıp sürekli şarkı dinliyorum, anlık yaşıyorum biraz daha, bazen uzaklaşıyorum. Yazmaktan çok uzun süredir uzağım, aklımdaki her şey inanılmaz dağınık. İçimden ne gelirse nasıl gelirse o şekilde yazacağım buraya. 18 yaşındaki ben çok güzel ifade edebiliyormuş kendini.

22 yıllık yaşantımda (hayatımda demek istemedim) yaşadığım her şeyi neden yaşadığımı anladım. Bu yıl içerisinde çok güzel insanlar tanıdım, çok özel anlar yaşadım, kendime kızdım, kendimle gurur duydum, etrafımdaki insanlara çok kızdım bazen sadece kızmak için kızdım. Büyüdüğümü hissediyorum, yanlış şeyleri anlayabiliyorum. Şunu da biliyorum bunu okuduğunda aynı hisleri paylaşmıyorsan yazılanlar çok anlamsız geliyor. Kulak zamanı geldiğinde ya da anlamak istediğinde anlıyor bazı şeyleri. 

Kendimi hep geliştirmeye çalıştım, değiştim ve geliştim bu sürede hayatıma insanlar girdi kimisi çıktı. Ben onlardan hep bir şeyler öğrendim.

Buraya kadar baktığında aslında eh denecek yaşanılabilir bir hayat gibi duruyor, eksikliğini hissettiğim şeylerin yeri doldu. Mutluluktan ağladım vs. hala yaşamaya değmeyecek hayat diyorum. Bu da kendimi önemli şahıs hissetmemle alakalı bence bu konuda yapmam gereken şeyler var.

Karmaşık şeyler bana göre değil, bana saçma gelen şeyler konuşmaya değmez, bazen dinlemek istemem, bazen yalnız kalmak isterim, bazen yalnız bırakıldığım için sinirlenirim, bazen sadece uyumak isterim, bazen sadece uyuyan birine sinirlenirim...

Söyleyin bana bu karmaşıklığın içinde nasıl yaşanır, kendimi tanımaya çalışmam gerek mi, etrafımdaki herkes kendini tanıyor mu?

Önceden bana sihirli derece woaw gelen şeylerin aslında, hiçbir numarası yokmuş aslında onların formülü varmış. Bunu şu şekilde özetleyeceğim bazen çok sevdiğim bir şarkının live videosunu izledikten sonra şarkıyı dinleyesim bile gelmiyor, hayran olduğum kısmı aslında bir formül içeriyormuş.

Kısaca hayat çok saçma, yaşamaya değer değmez, herkesin kendi bileceği iş ama ben sıkılıyorum...