Enayi bir insanım, saf duygularımla yaklaştığım kimseden aynı şekilde geri dönüş alamıyorum. İnsanlarla anlaşamıyorum sanırım, gerçekten bunu hissetmiş olabilir mi benim hakkımda? Diye düşünüyorum. Düşünüyorlar…

Zamanım çok hızlı geçiyor, hissetmekten uzağım biraz, kendimle kalmam lazım belki. Ailemi özledim yine, tüm sevdiklerim benden uzakta. Beni ben olduğum gibi seven insanlar uzakta. Kötü şeyler geçirmek istemiyorum aklımdan ama geçiyor. İnsanları anlatmaktan çok yoruldum. Ama şu an yok olmak da istemiyorum. Ne istediğimi de pek bilmiyorum. Bunları kim okuyacak merak ediyorum. Okuyan kişi ben olarak anlayacak mı bunları? Ben zor biri miyim? Ben kötü biri miyim? Ben, ben miyim? Ben ne yapıyorum? Ben ne yapmak istiyorum? Ben neden böyleyim? Beni sevmiyor musunuz? Beni öldürmek mi istiyorsunuz? Benden nefret mi ediyorsunuz? Ben neden yaşıyorum? Benim benden başka kimsem yok mu? Ben sadece benle devam edemiyorum. Ben, ben olamıyorum. Ben kendimden nefret ediyorum. Ben kendimi beğenmiyorum. Ben her şeyden nefret ediyorum. Evet, öyle gözükmüyorum. Biliyorum her şeyi biliyorum. Her şeyi hissediyorum. Bana ettiğiniz tüm kötü sözleri duymasam da hissediyorum. Üzülmek alışkanlıktır benim için. Yanaklarımdan dökülen gözyaşları, kolaylıkla akar yanaklarımdan, yolunu bulur, nereye akacağını bilir. Bellidir nereden keseceğimi bileklerimi, her şey belli. O noktayı beklerim, saatlerce, günlerce, aylarca, yaşlarca gelir o nokta. O nokta geldiğinde gidilir. Bazen sadece gidilir. Düşünmeden gidilir.