Bu yazdığım yazıyı sonlandırmam uzun sürecek belki ya da kısa bir fikrim yok. Uzun bir süreç olsun istiyorum, telefonumda bu sekme hep açık kalacak, bana bir gün bir şey olursa, okunacak bu yazı. Çok objektif olacağım, yaralarımdan öyle bahsedeceğim, açık ve net. Başlıyorum...

İlk önce babamdan başlayacağım ve onda da bitireceğim bu yazıyı? Beni sevmek, bizi sevmek sana neden bu kadar zor geldi? Biliyor musun baba, bilmezsin benimle ilgili hiçbir şey bilmedin bilmezsin, ben geçen gün intihar etmeyi düşündüm ve o seneryoda sen mutluydun, üstünden büyük bir yük kalkıyordu. Benim kazayı geçirdiğim gün neden o kapıyı çarptın? Ölmediğim için mi? Ölen kişi neden ben değilim diye mi? Beni almaya gelmekten bahsedemiyorum bile, otogara beni almaya geldiğinde ben seninle sohbet edebilmek için hava durumunu sordum ya, gözlerimin içine baksaydın keşke ya da yüzüme, ağladığımı görürsün baba. Sen neden annemi sevmedin? Annem bu dünyada sevilecek tek kadın, anannem öldüğünde neden onun yanında olmak yerine ona tokat attın? Dedem öldüğünde sana sarılıp ben sen yanındayım diyen kadını neden ittin? Neden benim gözümün önünde ona vurup benim rüyalarımı kabusa çevirsin? Neden antidepresan kullanıyorsun diye neden sormadın bana neden? Bana dünyaya gelmeden neden gelmek istiyor musun diye sormadın? Annemi neden beğenmedin? Beni neden sevmedin? Belliydi ama biliyor musun? Bana anlatıldı, ben bebekken benim beşiğin içindeyken beni balkona atmandan, anlamıydım ben. Benim doğum günümde erdeme daha güzel hediyeler almandan anlamalıydım. Beni sevmek herkes için mi zor? Sanırım öyle, mutlu olamayacağım gibime geliyor, çoğu zaman inancımı yitirsem de dua ediyorum. Mutlu olabilmek için dua ediyorum, kendimi beğenebilmek için. Baba ben kendimi sevemiyorum, insanlar benimle dalga geçiyor gibime geliyor, vücudumdan nefret ediyorum ben. Baba ben tatilde eve gelmeseydim diyorum, ben senin yaşındaki adamlarla sohbet ediyorum, para kazanabilmek için. Ben kendimi çok kötü hissediyorum baba. Eğer ben kendime bir gün zarar verirsem, bunun tek sorumlusu babamdır. Babamın beni sevmemesidir, babamın beni masraf olarak görmesidir. Babamdan nefret edemememdir, ondan her zaman sevgiyi beklememdir. Babam bana zarar verdi, tükendim ben anlıyor musunuz? Annem, ablam, erdem ve portakal benim hayatımdaki en güzel 4 şeydir. Onlar benim her şeyim, içlerinden birisi canımı istese salise bile düşünmem, direkt veririm, bana sevgiyi annem öğretti hem de en güzel şekilde. Ölmeyi de babam öğretti en güzel şekilde. Babam mutlu ol, sadece mutlu ol, ama buradaki hayatın oldukça uzun olsun, kime ne yaşattıysan yaşa burada ve öyle git. Benim ömrüm de sana biçilsin. Hayatı sevmiyordum, bazen sesler duyulur, herkes duyamaz bunları ama. Kimilerine duyulur, ben duyuyorum. apartman boşluğundan, odamdaki duvarlardan, zaman zaman banyoda. O seslere kulak asmazsın ilk başta, ama kabusun olur...