Imm şey bizi biz yapan şeyler tamam tanımlarımız değil, bunu anlamam 23 yılımız almış olabilir. Tanımlarımın değişmemesi için rehavete kapılmamaya çalışsam da temkini elden bırakmıyorum. Kendimi şu şekilde ele almaya karar verdim, genel anlamda ya yaşlıyım ya ÇOCUK. Bir çocuk olarak her şeyi kıskanıyorum, yaşlı hissettiğim zamanları, dünkü beni kıskanıyorum (bugün uyanmışım ve neyi nihayete erdiricem diye düşünürken), köpekleri kıskanıyorum, portakalı kıskanıyorum sonsuz sevgiyle seviliyor (benim tarafımdan). Ona aynaya bakıp bugünü atlatabilirsin gibi şeyler dedirtmemeye çalışıyorum. Erkekleri kıskanıyorum, onların anneleri tarafından yetiştirilmeyi ben de çok isterdim her an her şeyi yapabileceğime inanmak harika olurdu. 

Kendimi tanımaya çalışmakla harcıyorum günlerimi, saatlerimi, dakikalarımı. Bunu şu şekilde yapmaya karar verdim, kendime dürüst biri diyebilirim, binlerce kez dürüst olduysam sadece onlarca kez yalan söyledim. Sonra da derim ki tanımlar dışarıdaki insanlar tarafından gerçekleşiyor. Kendimi tanımaya, tanımlamaya hiç de ihtiyacım yok saldım çayıra mevlam gayıra. Şu korkutuyor sadece kaygı dediğimiz şey ortaya çıkıyor ve ya kalbimdeki kırgınlıkları paylaşmak isterken olur da emo yaftası yersem...