Bazen ölüm korkusuna

Panzehir olarak 

Yıldızları yedim

Özgürlük bambaşka bir şey, bunu zaman zaman hissetsem de devamlılığını sağlamak zor olabiliyor. Gecenin bir yarısı dışarı çıkmak, istediğin müziği dinlemek, film dizi izlemek, işe istediğim saatte gitmek, son kalan paramla şarap almak ve mum yakıp onu içmek. Biliyorum bir çok insan için çok normal olan şeyler belki bunlar. Dipten çıkıp bunları yapabilmek, yapabildiğini görmek. 2 hafta öncesine kadar haftasonumu doldurmak için çabalıyordum, şimdiyse tek başıma oturup kitap okuyup, iş için sunum hazırlamak istiyorum. Gelecek için çok fazla planım var, gittiğim yolun beni heyecanlandırmadı ve o yolda karşıma çıkan her şeyin güzel olması beni motive ediyor. Kendimi hep bir yerde hayal ediyorum beyaz elbise, hasır şapka ve çıplak ayaklar, meyve ağaçlarının arasında (mandalina) bunu kafamda kurmaktan korkmuyorum. Hayal ederken kendimi sınırlandırmıyorum artık, her şeyi yapabilme gücüm var. Olmak istediğim yerde olacağım, mutluluk o sırada kısa sürecek belki ama huzurlu olmak da önemli. Kendime sınır koymuyorum artık, her şey olabilirim, kendim olmak için de uğraşmıyorum. Farklı yönlerimi görmek istiyorum, hala kendimle sorunlarım var elbette ama insan olmak da tam böyle bir şey. Yapmaktan korktuğum şeyleri yaptığımda hep güzel şeyler oldu, bazen çok da üzüldüm ama konfor alanımdan çıkmayı öğrendim. Ben şöyle veya böyle birisi değilim, yarın nasıl birisi olacağım da belli değil. Yorgun olduğum yanlar var ama durursam oradan kalkamam, o yüzden her sabah erkenden uyanıp aynanın karşısında kendimi sevdiğimi söyleyip evden çıkmam gerekiyor. Düz insanım ben dümdüz insan…

There's a starman waiting in the sky