Bi anda hızlanan her şeyin ardında kalıyorum

Hızlanan şeylere eşlik etmenin de yol yordamı olacak ki hal bu

Yavaşlamak mıdır ayak uydurmak olan her şeye

Buna beynimin içindeki kimayasalların bozulması pek de yardımcı olmuyor

Belki de en durmak büyük bir devrimdir benim için

 Kendime denk gelmek için geceleri bekliyorum

Koca bir sessizlik

Onların susması benim şansım

Gün boyu içime tıktıklarımı

gece boyunca kusuyorum

Kimsenin duymaması gerekiyor diye değil ama sessiz çığlıklar

en sevdiğimdir

İçimde biri yok

ordu var

Sabah kibar geceleri köksüz

Ellerime kazınmış bu kurallar 

Hatırla ki yıllar önce kazıdın onu kendin

Televizyonun sesi, sessizlik

Hepsine bağırıyorum

Hala kibarım

bu kısacık hayat bize sunulan tek seçenekmiş gibi çıkış yolu ararken sadece duvarları görüyorum ama yanımda bir ses var sesim, ben değilim bağırırken tutunmaya çalıştığım yalnızlık gözlerim hala duvarlardan, yüzümü bile kaybettim

kimse bilmiyor çünkü kimse duymuyor

ama ben sesimi yeniden buluyorum sistem ne kadar güçlü olursa olsun, bir adım daha atacağım yavaş yavaş, ama çığlık çığlığa...

That's Life..