Ay ışığı altında yerde çimlerde kolun tüm vücudumu sarmalamak istercesine.. Kafam ile her otun varlığını hissediyorum. Birbirimize bakıyoruz işte o çekingenliğin altında yatan on binlerce duygunun hangi birinden bahanesiyim. Korkudan bahsediyim biraz, biraz da az önce tatmış olduğum gözyaşından. Ne eksik ne fazla on binlerce duygu. Hepsini yok etmek istercesine birbirimizi öpüşümüzden de bahsediyim mı? Yokuluşumuzdan, tekrar tekrar varoluşumuzdan da bahsediyim. Sıyrılamadığımız duygular karman çorman olmuş şimdi, hepsini birbirinden ayırmaya çalışırcasına hayranlıkla göz kırpışının ahenkine kapılmış seni izliyorum gözlerimi kirpmadan. Sana olan bağımlılığım sayesinde kendime inanıyorum ama en çok sana inanıyorum. Kendimi buluyorum onu çıkarmak istercesine sana dokunuyorum, endişenin altındaki şüpheyle onun da altında yatan korkuyla. Neyden korkuyorum ki? Sanırım yok olduğum esnada tekrar varolamayacağımdan korkuyorum..
Bu Blogda Ara
Kitaplar ve Leylekler
bir bankta oturup yazıyorum